Biri "konuşmuyor" diyordu, öteki "konuşturmuyor". İkisi de haklıydı; ikisi de aynı masada oturuyordu.
Son bir yıl boyunca eve girdiğimde ilk duyduğum ses televizyondu. Selam verirdim, "hoş geldin" derdi, sonra sessizlik. Yemekte telefonuna bakardı. Ben anlatırdım: iş, annem, trafik. O "hı hı" derdi. Bir akşam sordum: "Bir şey mi var?" "Yok" dedi. Bir hafta sonra tekrar sordum, yine "yok". Üçüncüde bağırdım. O gün ilk…
İşten çıkınca kafamda hâlâ toplantılar dönüyor. Eve gelip yarım saat kimseyle konuşmamak benim için bir ihtiyaç, kaçış değil. Bunu ilk aylarda söylemiştim, o zaman anlayışla karşılamıştı. Sonra bir şey değişti. Ben sustuğumda "ne oldu" diye sormaya başladı. Ben "bir şey yok" derdim çünkü gerçekten bir şey yoktu,…
Okurların gönderdiği, isimleri ve ayrıntıları değiştirilmiş gerçek ilişkiler.
Aynı olayı önce bir taraf, sonra diğeri anlatır. Hakem yok.
Kavganın konusu değil, kavgayı üreten örüntü.
Suçlu aramadan, bir daha yaşanmasın diye ne yapılabilirdi.
Ortak hesap kurdular. Biri her kalemi yazdı, öteki bunu bir suçlama listesi gibi okudu.
Onun ailesi her hafta sonu bir arada. Onun ailesi yılda iki kez. "Az" ve "çok" kelimeleri kavganın kendisi oldu.
Bir ilişkinin bittiği yerde asıl hikâye başlar: Ne yaşandı, neden yaşandı ve iki insan aynı hikâyeyi nasıl bu kadar farklı yaşayabildi?
Anlat; ismini, yerini, ayrıntılarını değiştiririz. Karşı tarafın da sesini ararız, çünkü burada kimse yargılanmaz.
Hikâyeni anlatYeni hikâyeler yayınlandığında e-postayla haber veririz. Başka hiçbir şey göndermeyiz.